
در زمانهای گذشته، جهانگردی از نقطه ای به سمت نقطهٔ دیگر ( هر چند فاصله آن دو نقطه زیاد هم نبود ) جز به ضرورت و اجبارانجام نمی شد و تنها گروهی بازرگان به امید کسب سود ، سختی و مراراتهای سفر را، بر خودهمواره می کردند ویا قصد انجام فریضه دینی، عدّه ای اندک را وادار می کردکه ازشهر و دیار خود ، جدا شوند واقدام به مسافرت کنند.
مسافرتها اغلب با استعمال از ادهم و قاطر و یا پای پیاده انجام می شد طبیعی است مشکلات فراوان در راه چنین مسافرانی وجود داشت . ازاینرو سایر مردم ترجیح باده دادند در خانه و شهر خود بمانند ...