قرآن آدم شناسی را از مرحلهها نخستین آن که خلقت از خاک و گل خشک شده از لجن
اسود و بدبو است آغاز می آهسته «و لقد خلقنا الانسان من صلصلٍ من حما مسنون».
بدونشک انسانی را از گل و لای خشکیده ی تغییر یافته بیافریدیم.
بنابرین قرآن مبدأ تکوّن و شکل گیری آدم را از خاک می داند. (علی مومنی، کمال انسنا و آدم کامل، قم، 1387، ص 22)
مناسب ترین تعریف آدم در حدّ معرفت متعارف ما تعریف ذیل است: «انسان موجودی است مختار و آزاد که در فطرت او استعداد آمدن به سمت کمال و جمال مطلق الهی به ودیعه نهاده شده است که اگر صحیح حرکت کند مظهر اتمّ صفات احتشام و حسن الهی خواهد شد و به کمال واقعی که فنای افعالی، صفاتی و ذاتی است، خواهد رسید و ار راه /// و ضلالت را برگزید به سمت شقاوت ابدی دستخوش خواهد شد. این تعریف حاوی انسان است و دیگر موجودات عالم را حاوی نمی شود. (علی مومنی، کمال انسنا و آدم کامل، قم، 1387، ص 37)